°C
16 December 2017

Κάμπιες και πεταλούδες

Από την Αριάδνη Γερούκη …
Κάμπιες και πεταλούδες

Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι για να αλλάξουμε χρειάζεται απόφαση. Η αλήθεια όμως είναι ότι χρειάζεται απλά ωρίμανση, σε όλα τα επίπεδα.

Αλλαγή, υπέρβαση, εξέλιξη, καλυτέρευση, μεταμόρφωση, πρόοδος…όπως κι αν το ονομάσουμε, δεν περνάει μέρα που η σκέψη της αλλαγής να μην διατρέχει τον νου μας. Μικρές και μεγάλες αποφάσεις στήνουν χορό στο κεφάλι μας το πρωί όταν ξυπνάμε ή το βράδυ όταν πέφτουμε για ύπνο. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά στη ζωή μας… Κι αυτό μας ταράζει, γιατί είναι σαν να ζούμε διαρκώς σε μια ετεροτοπία και σ’ένα ετεροχρονισμό.

Παρακολουθούμε του κόσμου τα σεμινάρια, αποφασίζουμε και επιβάλλουμε «αλλαγές» στον τρόπο ζωής μας, στη διατροφή μας, στον τρόπο σκέψης μας. Αλλά, να που πάντα βρίσκουμε ξανά και ξανά τον εαυτό μας στην ίδια κατάσταση: οι κεκτημένες τάσεις μας είναι σαν στρείδια καλά γαντζωμένα στο υποσυνείδητό μας και σκάνε μύτη σε κάθε ευκαιρία. Στο πρώτο ζόρι, πάνε περίπατο οι μεγάλες «αποφάσεις» και μας αφήνουν γυμνούς απέναντι στην πικρή αλήθεια, την αλήθεια ότι στη πραγματικότητα κουβαλάμε κάθε μέρα το σαρκίο μας και την ψυχή μας γεμάτα αγκυλώσεις και «αρνητικές» συνήθειες.

Αυτό είναι κάτι που συνήθως δεν θέλουμε καν να το δούμε. Συνήθως δε, βαυκαλιζόμαστε και περιφέρουμε τον «νέο» εαυτό μας στα καφέ και στα μπαράκια της πόλης και περνούμε τις ώρες μας συζητώντας με τους φίλους και τις φίλες μας για το πώς τα πράγματα έχουν αλλάξει πια για μας και πώς οι πνευματικές αξίες και αρχές που έχουμε υιοθετήσει μας οδηγούν σε μια καλύτερη και πιο ουσιαστική ζωή.

Το κατά πόσο αυτό όμως είναι το αληθινό μας βίωμα, το γνωρίζουμε μόνο εμείς και, ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις και ο ψυχολόγος μας ή ο πνευματικός μας δάσκαλος, αν είμαστε ανοιχτοί να μοιραστούμε μαζί του την ανημπόρια μας. Απέναντι στους άλλους, μόνο θέατρο. Απέναντι στον εαυτό μας μόνο κρυφτούλι. Κι αυτό είναι ο κανόνας, ο μπούσουλας με τον οποίο οδηγούμε τα βήματά μας: θυσιάζουμε την αλήθεια του είναι μας για ένα ιδεατό «δέον», για το οποίο έχουμε προ πολλού πειστεί διανοητικά, αλλά δεν μπορούμε να το υποστηρίξουμε βιωματικά.

Κάποιες στιγμές περνούμε από φάσεις προσωπικής κρίσης. Ανοίγουμε τότε τα μάτια και βλέπουμε πιο καθαρά, χωρίς προκαταλήψεις το παιχνίδι αυτό. Και τότε έχουμε την ευκαρία να αντιληφθούμε την πραγματική μας κατάσταση. Χρειάζεται γενναιότητα για να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει και ότι στην ουσία ακολουθείς τα ίδια πάθη, τις ίδιες εμμονές, τους ίδιους εθισμούς, τις ίδιες εξαρτήσεις, τις ίδιες προτιμήσεις, τις ίδιες προσκολλήσεις, τις ίδιες αρέσκειες και τις ίδιες απαρέσκειες, όπως πάντα. Χρειάζεται γενναιότητα για να αποδεχτείς τον εαυτό σου.

Από τη στιγμή όμως που θα τον αποδεχτείς, όπως πραγματικά είναι, χωρίς εξιδανίκευση και εξωραισμό, αρχίζει να συμβαίνει ένα θαύμα: μαλακώνει το μέσα σου. Ο αυστηρός κριτής που όλοι κουβαλούμε παύει να νοιώθει απειλή. Αποδέχεται σημαίνει πονάει μεν, αλλά χαλαρώνει. Σταματά το αυτομαστίγωμα και η υποκρισία. Σταματά το θέατρο του παραλόγου στο οποίο θέλουμε ντε και καλά να συνδυάσουμε την νεύρωση με την πνευματική ζωή, κόβοντας και ράβοντας στα μέτρα μας την κάθε θεωρία, την κάθε ιδεολογία, την κάθε πνευματική παράδοση. Σταματά η επιτήδευση και ανοίγει το διάστημα της αυθεντικότητας.

Σ’ εκείνη τη φάση, υπάρχουν πολλά, άπειρα πισογυρίσματα. Μέχρι τότε νομίζαμε ότι γνωρίζαμε τον «εαυτό» μας. Η αυτοεικόνα μας όμως έχει τώρα πια κατακερματιστεί. Κι αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ανασφάλειας, αβεβαιότητας, σαν να λείπει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Είναι φυσικό να νιώθουμε έτσι και ταυτόχρονα είναι τρομακτικά απελευθερωτικό. Γιατί δεν περιοριζόμαστε πλέον από τις παλιές μας αγκυλώσεις. Δεν μας ενοχλούν πια τα πράγματα που μας τρέλλαιναν πριν. Δεν θεωρούμε ότι ήρθε το τέλος του κόσμου, αν τα πράγματα δεν γίνονται όπως θέλουμε και όπως πάντα ξέραμε.

Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τον όρο «πνευματικός μαχητής» για να δείξουμε ακριβώς αυτό το είδος θάρρους που χρειάζεται να διαθέτουμε για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη πρόκληση: τη πρόκληση του να βλέπουμε καθαρά τον εαυτό μας και να μην μας πιάνει πανικός με το ξεβόλεμα αυτό. Γιατί, σκεφτείτε φίλοι μου, πόσο βολικό είναι να περνούμε τη ζωή μας πιθηκίζοντας, κολλημένοι στις μανιέρες που έχουμε συνηθίσει! Πόσο βολικό και «άνετο», σαν ένα ζευγάρι χρησιμοποιημένες, τρύπιες παντόφλες. Η ώρα να τις αλλάξουμε έχει έρθει εδώ και καιρό, εμείς όμως στρουθοκαμηλίζουμε, προσποιούμενοι ότι όλα είναι μια χαρά.

Η ωρίμανση έρχεται διακριτικά και διεισδυτικά, όπως στη φύση. δεν ξυπνά ένα πρωί το φρούτο για να «αποφασίσει» ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει, να ωριμάσει. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε ανάσα ωριμάζουμε μέσα από τη διαδικασία της ζωής. Χρειάζεται όμως να περάσουμε τον σκόπελο της αβεβαιότητας, της έλλειψης σταθερούς, πάγιας και διαρκούς ταυτότητας. Και τότε, ανοίγονται οι άπειρες δυνατότητες που εγκυμονεί η κάθε ώρα.

Ωριμάζω, σημαίνει ανοίγομαι σε όλες τις δυνατότητες χωρίς προσκόλληση. Και τότε η αλλαγή, οι αλλαγές, έρχονται φυσικά και ανεμπόδιστα, από μόνες τους. Ερχονται με την άνεση της ψιχάλας που γίνεται βροχή. Με την άνεση της πρώτης ματιάς που γίνεται έρωτας. Με την άνεση της πρώτης ιδέας,  που γίνεται θεωρία και της πρώτης λέξης, που γίνεται κείμενο, όπως τούτο εδώ.

Η ζωή μας είναι ένα διαρκές θαύμα και ένα διαρκές έγκλημα. Διαμορφώνεται και αλλάζει με κάθε ανεπαίσθητη επιλογή που κάνουμε. Από τη στιγμή που αφήνουμε πίσω τα κεκτημένα μας, έχουμε εγκαταλείψει το κέλυφος της νεύρωσης και γινόμαστε κάμπιες, ευαίσθητες, ευάλωτες, που όμως έχουν την τεράστια δυνατότητα να γίνουν πεταλούδες!

Τι θαύμα, να προχωράς ξέροντας ότι το κάθε σου βήμα θα σε φέρει σε καινούργια μονοπάτια! Τι θαύμα να περιέχεις όλη σου τη ζωή, όλη σου την αγάπη και την εμπειρία, όχι σαν ένα βαρύ σακίδιο στη πλάτη, αλλά σαν μια πανδαισία χρωμάτων και σχεδίων στα φτερά σου! Τι θαύμα να αφήνεσαι στην αλλαγή χωρίς φόβο, με εμπιστοσύνη! Και, αντίστοιχα, τι έγκλημα, να νομίζεις ότι η ζωή μπορεί να μπει σε μια ρουτίνα με ονοματεπώνυμο, ατζέντα και αφμ…