°C
17 October 2017

Μια μέρα με τη Μαρίτα Ρίτζι

Είναι ηθοποιός, η δόλια. Έχει παίξει σε πάλκα, σε τηλεοπτικά στούντιο, έχει κάνει ολονυχτίες σε πρόβα και σε διαβάσματα ρόλων. Και το λατρεύει το επάγγελμά της.
Μια μέρα με τη Μαρίτα Ρίτζι

Γράφει η Γεωργία Δρακάκη

Η Μαρίτα θα μπορούσε να είναι φίλη μου. Τέτοια φίλη, άλλωστε, σαν αυτή δεν έχω, τόσο «γυναίκα», όπως εγώ το θεωρώ αυτό το πράγμα, αυτό το ομιχλώδες μεταξύ φύλου και ιδιότητος.

Επάγγελμα γυναίκα, η δικιά σου.

Έλα, όμως, που δηλώνει καλλιτέχνης. Είναι ηθοποιός, η δόλια. Έχει παίξει σε πάλκα, σε τηλεοπτικά στούντιο, έχει κάνει ολονυχτίες σε πρόβα και σε διαβάσματα ρόλων. Και το λατρεύει το επάγγελμά της.

Έχει μπάσα, μαλακιά φωνή, μάτια μέλι, καπνίζει, εκνευρίζεται, επιμένει, πιστεύει, ακκίζεται, φλερτάρει, επιζητεί, πράττει, σκέφτεται. Ασταμάτητα.

Έχει κάτι το μη σύγχρονο: άλλης εποχής. Σε πολλά της. Αυτό είναι και καλό και κακό. Για τη δουλειά της, ίσως είναι δίκοπο μαχαίρι. Πληροί πολλούς όρους για μια έξοχη Μπλανς Ντυμπουά ή μια δεσποινίδα Τζούλια. Πειραματισμούς, όμως, προχώ καταστάσεις, σύγχρονες θεατρικές ακροβασίες; Δύσκολο. Δηλαδή δεν μπορώ να τη φαντατώ σε έργο του Δημητριάδη ή του Γιώργου Χειμωνά.

Είναι τόσο συμπαγής στη γυναικεία, θεατρική της φύση, τολμώ να πω ότι ξυπνά και κοιμάται η Μαρίτα ως μια Θεατρίνα. Φαντάζομαι το σπίτι της σαν βεστιάριο, την πούδρα της βαριά, να μην τη «σκοτώνουν» οι προβολείς, το κινητό της γεμάτο μηνύματα θαυμαστών. Συνήθως, ανώνυμων. Και λουλούδια στα βάζα, αρωματικό καφέ να γίνεται, ρόμπα χνουδωτή να χύνεται στις γάμπες, από το βάθος ένα τραγούδι ερωτικό ελληνικό.

Η Μαρίτα δεν είναι κουλτουριάρα. Γράφει, αλλά δεν παίρνω και όρκο ότι πολυδιαβάζει, ας πούμε. Βγαίνει, αλλά δε συχνάζει και στα υπόγεια, θεατρικά black boxes. Είναι, όμως επαγγελματίας. Ξέρει τη «δουλειά»: ξέρει πώς λειτουργούν οι δημόσιες σχέσεις, γνωρίζει τι θα πει πρόβα (πολλές και δύσκολες ώρες), έχει κριτήριο επιλογής συνεργατών και μάλιστα αυστηρότατο. Και δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ, με μερικές ώρες παύση για τον αναγκαίο ύπνο.

Η Μαρίτα είναι καλός άνθρωπος, είναι ψυχάρα. Ό, τι λέει είναι νόμος, ό, τι κάνει έγινε για να συμβεί, χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.

Η Μαρίτα κάνει όνειρα εφηβικά κι ας πέρασε πια τα 35-σάμπως της φαίνεται; Γλεντάει με κάθε της μικρή και μεγάλη επιτυχία. Την ενδιαφέρει να περνάει καλά ο κόσμος. «Κλισέ», της λέω. «Σκάσε», μου απαντά περιπαικτικά. Και καλά μού κάνει.

Διότι η Μαρίτα δυο χρόνια γέμισε δυο διαφορετικά θέατρα με το Delete της κι, έτσι, φέτος πάει για τρίτη χρονιά. Αν πάτε καμιά Δευτέρα στο Θέατρο Λύχνος, θα την πετύχετε σε μια παράσταση με πολύ γέλιο, πολλή καρδιά και εξωστρέφεια.

Εκτός, βέβαια, αν εσείς γελάτε μόνο με τις κωμωδίες του Σαίξπηρ και με τους αυτοσαρκασμούς των ποιητών. Προσοχή! Αν χλευάζετε τις αυθεντικές, λαϊκές καταστάσεις, αποφύγετε να έρθετε. Θα πάθετε ταραχή από το φτερό και το πίπουλο, από τα υψηλά ντεσιμπέλ στις ατάκες τις γελαστερές, από τον κόσμο που χειροκροτά όποτε του γουστάρει, από τη θεά Μαρίτα που μετά την παράσταση κάθεται και ευχαριστεί ονομαστικά τους πάντες, αντί να χαθεί «σεμνά και ταπεινά» στα παρασκήνια.

Μια μέρα μαζί της δεν μπορεί να περιλαμβάνει παρά καφέ, πάρλα γκομενική και καλλιτεχνική (είδα, είδες, σ’ άρεσε, μπα, γιατί, γιατί έτσι, δες αυτό, άκου εκείνο, όχι εσύ άκου το άλλο, α, και να πάμε εκεί το άλλο Σάββατο κλπ) και λίγο φαγητάκι στα πεταχτά. Η κουβέντα διακόπτεται από τηλέφωνα, της κάνω νόημα να βιαστεί, μου κάνει νόημα να περιμένω, κάθε συνομιλητής της έχει δικαίωμα σεβασμού και σωστού χρόνου.

-Δεν αγχώνεσαι, ρε Μαρίτα;

-Γιατί απ’ όλα να προλάβω να αγχωθώ, Γεωργία;

(Η ατάκα κρέμεται από τα χείλη της.)

-Σ’ έχασε η δικηγορία, ρε Ρίτζι!

-Ίσως στο επόμενο έργο που θα γράψω, εμπνευστώ έναν ρόλο δικηγόρου…

(Χαμο)γελάω συνεχώς μαζί της-μπορώ να κάνω κι αλλιώς; Παίρνει τη ζωή στην πλάκα και τον εαυτό της στα σοβαρά. Ή μήπως συμβαίνει το ανάποδο;

Μια μέρα με τη Μαρίτα Ρίτζι έχει και ψώνια στα μαγαζιά: κοσμήματα, παπούτσια, αρωματικά κεριά, αφρόλουτρα. Στο δρόμο, εκατό γνωστοί. Ματς μουτς και τα τοιαύτα…

-Υπουργός, Μαρίτα μου, υπουργός είσαι εσύ!, την πειράζω.

-Μπα, έργο με υπουργούς δεν προβλέπω σύντομα, μην κάνεις χαρές, μου κλείνει το μάτι.

Με την πάρτη της, δεν είναι να προβλέπεις τίποτα, γενικώς. Έξω θα πέσεις. Βάζω στοίχημα, πάντως, πως το Delete θα το πάει στην τηλεόραση κάποια στιγμή και δη άμεσα. Ειδικά, φέτος, που παίζει και η αξιολάτρευτη Μαρία Ιωαννίδου στην παράσταση, το έργο θα πάρει άλλη διάσταση και θα αγκαλιαστεί ακόμα περισσότερο από πέρσι και πρόπερσι.

-Φτάνει η βόλτα, ρε Μαρίτα, άντε να ξεκουραστείς, σε λίγες μέρες είναι η πρεμιέρα, όλη μέρα πάνω κάτω είσαι!

-Μέχρι τις 16 Οκτώβρη έχουμε καιρό… Άλλωστε, εδώ και μήνες κάνω κάθε μέρα τρελές πρόβες, χώρια τα γυρίσματα στην τηλεόραση, χώρια…

-Ναι, ξέρω. Αλλά ούτε μια βδομάδα δεν μας έμεινε ως τη μεγάλη μέρα!

-Ανυπομονώ, αγωνιώ για τη μέρα αυτή.

-Καλά, τρίτη χρονιά κι αγωνιάς;

-Βρε, κι η εκατοστή να ήταν! Το πονάω αυτό το έργο, το αγαπώ πολύ, αφού το ξέρεις…

Αγκαζέ πιανόμαστε και ταχύνουμε τα βήματα. Ναι, θα μπορούσε να είναι φίλη μου. Εντελώς.

Να με ξεκουράζει από τα παχιά λόγια, από τις βαριές έννοιες, από την υπερβολική ανάλυση. Να με πάει εκεί που ξέρει αυτή, με τους δικούς της καλλιτεχνικούς τρόπους, τους απλούς, τους ξηγημένους, τους πολυδουλεμένους, τους παραδοσιακούς. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Μαρίτα και Ρίτζι κάνουν γυναίκα. Και τι γυναίκα!

Με πένα στο χέρι, γόβα στο πόδι, λόγια διάσπαρτα στο μυαλό και μια καρέκλα σκηνοθέτη να κρεμάει το μπουφάν της, τώρα που αλλάζει κι ο καιρός…

Τύχη αγαθή, βρε Μαριτάκι, στην Τρίτη χρονιά του Delete σου! Σκίσε πάλι, με τον τρόπο τον δικό σου, τον ωραίο…