°C
06 December 2019

Μια θεατρική βουτιά στον «Λάκκο της Αμαρτίας»

Έως τις 24 Μάη θα παίζεται στο Θέατρο Χώρα, εν Κυψέλη, το έργο που έγραψε ο Γιώργος Μανιώτης και σκηνοθέτησε ο Πέτρος Φιλιππίδης.
Μια θεατρική βουτιά στον «Λάκκο της Αμαρτίας»

Το όνομα αυτού… «ο Λάκκος της Αμαρτίας».

Προτού πάω στην παράσταση, ως συνήθως, στέκομαι λίγο πάνω στις κριτικές του κοινού και όχι μόνο. Να προϊδεαστώ. Να καταλάβω αν τα γούστα μου ταιριάζουν με αυτά του κόσμου, εν πάση περιπτώσει. Για τον «Λάκκο» τα σχόλια που διάβασα δεν υπήρξαν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Με εξαίρεση τους διθυράμβους για τις ερμηνείες των ηθοποιών, το έργο φαινόταν να έχει αρκετές αδυναμίες, τις οποίες, ωστόσο, επέμενα να ανακαλύψω μόνη μου.

Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια, αλλά το μόνο που κατάφερα να βρω ήταν μια συνολική «grande» προσέγγιση ενός έργου απαιτητικού, πάνω σε μια σκηνή που βούιζε και άχνιζε και αλάλαζε.
Την παράσταση τη λάτρεψα. Κι ας με ενόχλησε αυτός ο πανικός που επικρατεί μετά το διάλειμμα και μετά, κι ας μη βρήκα πολύ νόημα σε ορισμένες φράσεις και εικόνες που είδα. Οι άντρες αυτοί που ντυθήκανε, βαφτήκανε και βγήκαν να κάνουν τις γυναίκες, γιατί περί γυναικών επρόκειτο, είναι αν μην τι άλλο Tαλαντούχοι και Ηθοποιοί.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης στο ρόλο της τσαμπουκαλούς «αρχηγού» της ομήγυρης, βαθιά συγκινητικός και , κατά γενική ομολογία, καθηλωτικός. Ο Χρήστος Σπανός, μια ξανθιά κούκλα, ευλύγιστος και αεικίνητος πάνω στην αντικειμενικά ζόρικα διαμορφωμένη για-άντρες-πάνω-σε-τακούνια σκηνή. Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης αγνώριστος και πολύ εντός του έργου. Ο Βασίλης Ρίσβας και ο Ευταξόπουλος εξαιρετικοί αμφότεροι. Κι ο Φαίδων Καστρής, αυτή η Κίρκη η ονειρική, με ταξίδεψε στην πιο ευαίσθητη πτυχή αυτού του Λάκκου.

Από τη σκηνή παρελαύνουν ένα σωρό ακόμα ηθοποιοί που κορυφώνουν ή αποφορτίζουν τη δράση. Χαρακτηριστικά τα περάσματα του Μάνου Βακούση, σε ρόλο διπλό, και της Αλεξάνδρας Παντελάκη.
Οι «πουστάρες», τα «τραβέλια», οι… αμαρτωλοί, γενικώς, ενοχλούν τους «φυσιολογικούς» και «ενάρετους» συμπολίτες τους, η εκκλησία, η αστυνομία και τα κανάλια επεμβαίνουν. Το τέλος, αν μη τι άλλο απρόβλεπτο.

Αυτό είναι, με όσο πιο λίγα λόγια γίνεται, το έργο «Ο Λάκκος της Αμαρτίας». Ως κείμενο, θα το έλεγα χορταστικό, με άφθονο χιούμορ, που διολισθαίνει, όποτε απαιτείται, στη «βαρβαρότητα» της αλήθειας. Η σκηνοθεσία λιτή και σχετικά δημιουργική, ίσως χωρίς να έχει την αναγκαία υποστήριξη από μεριάς των φωτισμών και των χορογραφιών.

Τα δικά μου μάτια είδαν καλό θέατρο. Γέλασα, δάκρυσα, ταυτίστηκα, μελαγχόλησα, σε κάποια σημεία ενοχλήθηκα. Τελικά, το απόλαυσα πολύ.

Τολμηροί και συντηρητικούρες, νέοι και γέροι, σπεύστε! Καλό θα σας κάνει να δείτε και κάτι διαφορετικό, κάτι… «ακομπλεξάριστα αμαρτωλό, μωρή!».

Γ. Δρακάκη